به مـــــــن یـــــــــــــــاد بده انسان مدرنـــــــــی باشــــــــــــم

وهربار که دلتنــــــــــــــگت میشــــــــــــوم…

به جـــــــــــــــــــــــای اشــــــــــــــــک و بغـــــــــــــــض

به این جملــــــــــه اکتفا کنـــــــــــــم

که هوای بـــــــــــــد این روزها آدم را افســــــــــــــــــــرده میکنــــــــــــــــــــد…

خاطرات

خاطرات خیلی عجیبن

گاهی اوقات می خندیم
به روزایی که گریه می کردیم

گاهی گریه می کنیم به
یاد روز هایی که می خندیدیم…

آنجا را نمیدانم...

اینجا آسمان ابریست ، آنجا را نمیدانم...

اینجا شده پائیز ، آنجا را نمیدانم...

اینجا فقط رنگ است ، آنجا را نمیدانم...

اینجا دلی تنگ است ، آنجا را نمیدانم.

چه رسد به من !

پاییز از نیمه گذشته


و “هوا” گاهی سرد میشود و گاهی “گرم” !



وقتی که نیستی


هوا هم حالش را نمیفهمد



چه رسد به من !

فراموشت کردم

فراموشت کردم ؟!

آری.... 

اما به چه قیمتی!؟

به قیمت کاهش دیدم . . .

ریزش موهایم . . . 

خم شدن احساسم . .

و نقاب خنده که هر روز 

بر چهره ام میزنم . . .

و دروغی پنهان . . .

من خوبم... 

دنیا به کامت شیرین غریبه ی آشنای من . . .